A presenza da gueada e da geada nos topónimos recollidos no Diccionario nomenclatór de José de Villarroel (1810)

Resumo

En 1810 José de Villarroel publica o seu Diccionario nomenclatór cos nomes das principais entidades populacionais da Galiza da altura, baseándose na Direccion General de Cartas en Forma de Diccionario de Bernardo Espinault Garcia (1775). Nunha época en que non existía unha variedade padrón para o galego e en que o español era considerado a referencia modelar para a representación dos topónimos, a obra dá conta de fenómenos lingüísticos dialectais e populares que aparecen representados nos elementos lematizados. Dous deles, a gueada e a geada, figuran nalgunhas toponimias, a ilustraren certa sorte de pronuncias locais e/ou estratuais aínda hoxe detectábeis no territorio. O presente contributo transita polo estado desas variantes fonéticas, constatando a súa presenza nos nomes de lugar do dicionario citado e das súas presumíbeis equivalencias co estado actual da lingua.