Subverter o erotismo poético: alumar a palabra que exclúe a mononorma

Resumo

Este artigo estuda como o sistema monógamo (Vasallo 2018) e o biografismo interfiren como mediadores ideolóxicos na lectura da poesía erótica sexualizando as voces poéticas segundo o sistema sexo-xénero (Lauretis 2013), a orientación sexual (sempre interpretada como monosexual) e a orientación relacional (asumida, practicamente na totalidade dos casos, como monógama) da figura autorial. A análise céntrase na recepción crítica de seis poemarios eróticos de diferente autoría publicados entre o ano 2000 e o 2010 para coñecer en profundidade o discurso sobre os praceres e os afectos que circula no eido da literatura. Ao mesmo tempo, achégase directamente aos poemas para mostrar os novos significados poéticos que se poden obter se realmente se acepta o pacto ficcional (Eco 1985, 1987) intrínseco á literatura. Estas relecturas dialogarán coas propostas teóricas de autoras como Rich (1996), Esteban (2011), Mogrovejo (2016), entre outras, e constatarán como a deconstrución da ollada lectora e a adopción dunha óptica non-monógama transfeminista sacan á luz unha poesía erótica galega pluriafectiva que se mantén oculta por causa dun pensamento asentado na hegemonogamia (Rosso 2009) e nun monosexismo que nega a realidade bisexual (Lucio, 2019).